Gouden Mix

Bij toeval ontmoet ik Ans Smulders. Een vitale senior die dagelijks haar kopje koffie drinkt bij Perron 3 in het Tilburgse Stadsplein Forum, waar ze sinds kort woont. Ik wacht er op een afspraak en we raken aan de praat. Ans vertelt honderduit over haar grote hobby: optreden met Muziektheater De Gouden Mix.

Voor ik het weet zeg ik ja tegen haar uitnodiging om te komen kijken. Die week treden ze op in Zorgcentrum Koningsvoorde.

Het publiek in Tilburg-Zuid is slechts een paar jaar ouder dan de artiesten zelf. Het is een voorspelbaar verhaal, en de liederen zoals ‘daar bij die molen…’ zijn niet helemaal mijn genre.

Maar dan kijk ik opzij. Vlakbij zit een man van tegen de 80.

Hij heet Frans en heeft het duidelijk naar zijn zin, alle liedjes zingt hij mee. ‘En dat terwijl hij eigenlijk geen zin had om mee te gaan’, vertrouwt vrijwilliger Joost (26) me toe, ‘hij had zijn dag niet’.

Daar is niets meer van te merken, en al helemaal niet als hij ook nog eens inhaakt bij zijn hoogbejaarde buurvrouw.

Ik kijk verder de zaal in en zie alleen maar genietende mensen, zelfs de geluidstechnicus zingt mee. De mensen glimlachen van ontroering om de herkenbare sketches van weleer. Over afscheid nemen van je vriendje in het gangetje, en vader na 5 minuten al op het raam tikte. Had ik ons moeder maar meegenomen, bedenk ik, zij had vroeger met onze pa ook wel eens zo’n stiekeme rendez-vous.

Ik zie nu wat de toeschouwers zien. Even zijn ze afgeleid van de ongemakken die het ouder worden met zich mee brengen. Dankzij vrijwilligers die er in slagen

een volle zaal te vermaken met een gouden mix van zang, toneelspel en herkenbare verhalen. En dan betrap ik me er op dat ook ik mee zit te zingen.