80 jaar

Morgen wordt ze 80 jaar. Dat viert ze, met vrienden en familie. Haar kinderen zien het handje vol ooms en tantes kleiner en hulpbehoevender worden. Ooit grote Brabantse families aan feestelijke tafels. Advocaatjes voorzien van slagroom, kleine vaasjes met sigaretten. Hun kinderen beseffen al te goed dat zij het stokje aan het overnemen zijn. De oudste neven en nichten gaan al met pensioen, gezond zijn is voor hen geen vanzelfsprekendheid meer.

Met eigen kwaaltjes neemt deze sandwichgeneratie steeds meer zorg op zich. Ingeklemd tussen eigen kinderen (soms zelf al met kinderen) en kwakkelende ouders. De verhalen van de mantelzorgers uit de krant waren herkenbaar voor hen. Deze groep breidt zich net zo snel uit als hun takenpakket. De weinig opleverende keukentafelgesprekken met de heus wel goedwillende professional worden in onbegrijpelijke taal uitgeschreven op papier.

Velen zullen de verwarrende en teleurstellende brieven uiteindelijk naast zich neerleggen en zo veel mogelijk zelf gaan doen. Je zou bijna denken dat het opzet is. Slecht nieuws over thuiszorg die failliet gaat, of toch weer niet, en dan op het nippertje een doorstart tegen lager loon. Is dat nog uit te leggen aan de trouwe medewerkers? Of aan de 88-jarige buurman van mevrouw, die er wakker van ligt dat Ans, die al 18 jaar komt poetsen, misschien niet meer komt?

De kinderen van mevrouw zijn met veel, en wonen in de buurt. Helpen zorgen is te doen, maar wat zouden ze moeten zonder hulp van de thuiszorg en een kanjer van een vrijwilliger. De staatssecretaris wil geen stopwatchzorg meer, intussen rennen mantelzorgers hun race tegen de klok.

Maar eerst vieren we feest, met deze lieve mevrouw, die mijn moeder is. Zorgen doen we overmorgen.