Lege bladzijde

Leven in het hier en nu. Ik zou willen dat ik het kon. Altijd maar bezig met wat ik nog wil en wat ik nog moet. Zoveel aan mijn hoofd dat ik vergeet wat ik boven ging halen, of waarvoor ik de supermarkt in ging. Dan loop ik maar wat te dolen door de gangen, en hoop dat de vergeten boodschap alsnog bij me binnen komt.

Herkenbaar voor velen, maar Anouk Kamp uit Berkel-Enschot overkomt dit in het kwadraat.  Anouk, 49 jaar, kreeg op haar 28^e een hersenbloeding. Sindsdien laat haar korte termijn geheugen te wensen over. Je ziet niets aan deze mooie vrouw en dat is eigenlijk haar grootste handicap.

Ook ik denk bij onze eerste kennismaking dat het allemaal wel meevalt, niets aan de hand met deze intelligente vrouw. Tot ze me tijdens ons gesprek aan haar keukentafel voor de derde keer vraagt wie ik ook al weer ben, en wat ik kom doen. Anouk start iedere dag met een lege bladzijde. Moest de kleuterklas van haar zoon steeds weer opnieuw zoeken. Ze wordt na het winkelen niet zelden thuisgebracht door wildvreemden omdat ze de weg naar huis niet meer weet.

“Van mijn man kreeg ik eens een pracht van een armband. Ik bracht deze naar een juwelier voor een reparatie. Maar welke juwelier? Geen idee. Zoveel juweliers in de omgeving die al nee schudden als ik nog maar amper binnen ben. Blijkt dat ik daar regelmatig binnenloop. Met steeds dezelfde vraag.”

Het is de week van de hersenaandoeningen. Behalve geld is er begrip nodig. Van mensen met een gezond stel hersenen, die Anouk en lotgenoten helpen om staande te blijven in deze toch al hectische maatschappij. Anouk plukt de dag. Kijkt niet terug en niet ver vooruit. Anouk leeft in het hier en nu. Gewoon, omdat ze niet anders kan.