Eén keer per jaar

Doe toch niet zo moeilijk, mensen. Het is maar één keer per jaar!

Beeks kermisvolk dat het om 2:00 uur rustig aan moeten doen, omdat de buurt niet kan slapen. Harmonie Concordia die één keer per jaar gaat dauwtrappen, tot ongenoegen van die uitslaper die geneigd is een bloempot door de tuba te proppen. Festivals in overvloed. Op de Beekse Vrijthof, in de Tilburgse binnenstad en bij Beekse Bergen wordt plezier vooral in decibels uitgedrukt. De wind past zich geruisloos aan richting mijn woonplaats Biest-Houtakker. En mocht het landelijk wonen eentonig worden, dan sturen we een kolonne vrachtwagens, al toeterend door de stiltegebieden. En blijven zwaaien mensen, het hoeft maar één keer per jaar.

Ik overdrijf, kan het doorgaans best hebben. Bezoek zelf regelmatig een festival en sla ook een uitnodiging voor een buurtfeestje niet af. Het is één keer per jaar dat ik breek: Tijdens het zoveelste feestje van vakantievierders, met of zonder diploma op zak. Taal die daglicht noch dagblad kan verdragen. Een lolbroek die schreeuwend Ronnie Flex imiteert. Waar niemand meer naar luistert, want zij hebben drank en drugs, en drank en drugs… Ik luister wel, vanuit mijn bed. Bedenkend dat ik over drie uurtjes mijn bed uit moet om twee pubers te motiveren voor de laatste toetsen van het schooljaar.

En dan doe ik het: ik steek mijn hoofd uit mijn slaapkamerraam. Zet mijn handen aan mijn mond en krijs de nacht in. Zo hard, zoals alleen mijn 5 broers zich dat kunnen herinneren toen ik als klein verwend meisje mijn zin niet kreeg. Het werkt! Net als vroeger. Het is stil, op wat vogels na die verdwaasd om zich heen tjilpen in de donkere nacht.

En mocht u er last van hebben gehad: Doe niet zo moeilijk, dit doe ik maar één keer per jaar.