Exit Sesamstraat

Sesamstraat wordt verbannen naar het digitale themakanaal. De senioren van Omroep Max eisen de tijd op van Tommy en Inieminie. De kleintjes tegen de groten. Klinkt oneerlijk, en dat is het ook.

Onze kinderen groeiden op met Sesamstraat. Als gezin thuiskomend in het spitsuur van koken, eten geven en naar bed brengen, hielden we de ukken zoet voor de buis. 15 minuten zaten ze ademloos te kijken, waardoor zowel de aardappelen als wij zelf niet van de kook raakten. Nu pakken 2-jarigen hun eigen iPad. Houden Bert en Ernie iets te lang stil? Weg zijn ze, swipend naar het volgende filmpje. Intussen hebben pa en ma een zee van tijd aan het aanrecht. Of de maaltijd er kwalitatief beter op wordt is de vraag.

Als kind groeide ik op met Fabeltjeskrant. Meneer de Uil bracht ons elke dag het nieuws uit Fabeltjesland. We zaten er klaar voor, net als ons moeder. Achter een grote berg was.

Loeki de Leeuw was ons excuus om langer op te mogen blijven. Want Loeki zwaaide na het acht uur journaal, en wij zwaaiden vrolijk terug. Interactieve televisie, in 1975!

Glunderend stootten we elkaar zaterdags aan op de driezitsbank, waar we met ons zessen cavia Jos Brink in de Wie-kent-kwis zaten aan te moedigen.

Hoe moet het toch met de toekomstige beeldkijkertjes? Zitten zij nog samen op de bank, met natte haren, in pyjama met een schaaltje chips? Lachen onze toekomstige kleinkinderen ons uit, om die gekke beeldschermen aan de muur? Ik hoor het ze nu al zeggen: ‘Oma, dat is zo 2015!’

Ik vrees dat we er niet om heen kunnen dat de kijkbuiskindertjes van nu naar het land der fabeltjes worden verbannen. En of de adreswijziging van Sesamstraat al het jonge grut op hun iPad bereikt is nog maar de vraag.