Noodlot

Ik wist dat ik met rode ogen naar bed zou gaan. En toch ging ik het programma kijken, zondagavond laat, nieuwsgierig gemaakt door het verhaal in het Brabants Dagblad van afgelopen zaterdag. Kruispunt toonde een portret van vier jonge kerels. Jongens in de volle bloei van hun leven. Die hun vrije tijd heerlijk nutteloos doorbrachten. Gamend, cola drinkend, lachend. Zoals dat past bij hun leeftijd. Die totaal onverwachts het leven lieten, tijdens een autorit bij slecht weer op de Gemertsedijk in Erp.

Twee agenten aan de deur, midden in de nacht. Een nachtmerrie voor menig ouder. Het overkwam deze vaders en moeders.

Dappere ouders deden hun verhaal voor de camera. Over Wessel, Rens, Martyn en Sjoerd. Over de dag dat ze niet meer thuis kwamen. Ouders die, zoals ze zelf aangaven, door het noodlot voor altijd verbonden zullen zijn met elkaar. Getroost door elkaar en door mensen uit hun omgeving. Zij steunen deze families bij hun diepe rouw. Een belangrijke taak, zonder einddatum.

Opnieuw sla ik de krant van zaterdag open, lees het artikel opnieuw en blijf kijken naar de foto met alle gezinnen.

Natuurlijk is hun verdriet te zien, maar tegelijkertijd stralen ze zoveel kracht uit. Omdat ze door moeten, voor elkaar, voor de broers en zussen van de jongens. Maar ook voor de jongens, omdat zij dat gewild zouden hebben. Het geleefde leven wordt gevierd. Daar geloven ze in, zo vertelt een van de ouders.

De namen van de jongens werden genoemd, met Allerzielen, afgelopen maandag. Namen van jongens die ik door dit filmportret een beetje heb leren kennen.

Het terugkijken waard, wat mij betreft. Omdat deze ouders lieten zien dat rouwen soms, heel soms, ook een gouden randje kan hebben.