Gastvrij

We maken het mee, in onze provincie.

Terwijl Wim van de Donk in het provinciehuis in gesprek was over een nieuwe aanpak om vluchtelingen gastvrij te ontvangen, kregen we een diversiteit aan problematiek voor onze kiezen.

Van windmolenfiles, terrorkauwen tot het afbreken van gedateerde frietkotten.

Ook de schreeuwfilmpjes op Youtube, die elftallen als peptalk bedoelen, treffen doel.

De actie van het Osse Margrietelftal valt echter niet bij iedereen in goede aarde.

Grove en absurde humor, ooit geïnspireerd door een stel aso-acteurs van New Kids uit Maaskantje. Dat er juist tijdens die motivatietoespraak toevallig iemand bij staat met zijn smartphone, die de beelden binnen een paar klikken van kleedhok naar internet knalt, is dan gewoon vette pech hebben. Die jongens hebben het bestuur van de voetbalclub nog wel wat uit te leggen, vrees ik.

Voor sommigen is het de normaalste zaak dat je vriend en vijand gekscherend uitscheldt. Voor homo of mongool bijvoorbeeld. Daarmee wordt niet gedoeld op seksuele geaardheid, of iemands geestelijke beperking. Al weet ik dat laatste niet helemaal zeker.

Spelende kinderen nemen de taal met het grootste gemak over. Elkaar achterna zittend op hun crossfiets maken ze buurtgenootjes uit voor ‘verrekte mongols’. Lopen in polonaise mee te zingen op de carnavalskraker: ‘Als je niet springt ben je een homofiel’.

De zogenoemde half afgebakken boeren uit Vinkel, aan wie één van de filmpjes gericht was, namen de scheldtirade gelukkig sportief op. Ze plaatsten een reactiefilmpje. Ook opgefokt, maar zonder schelden.

Het lijkt me dat we eerst op andere plekken dan in het provinciehuis in gesprek moeten over de definitie ‘gastvrij ontvangen’.