Madelief

De biodiversiteit is verdubbeld! Dan zou je toch denken dat het goed gaat met de natuur in Brabant. Mijn bril blijkt iets te roze gekleurd, in plaats van één haas huppelen er nu twee door het grasland.

De behaalde successen zijn te klein om van herstel te spreken.

Net nu ik waardering begin te krijgen voor al het moois om me heen, ook al is dat via mijn filmcamera, moet ik met een macro-lens zoeken naar zeldzame dier- en plantsoorten die belangrijk zijn voor ons voortbestaan.

Het lawaai van rondcirkelende vliegtuigen boven Biest-Houtakker die op toestemming van Eindhoven Airport wachten krijg ik in mijn montage nog wel weg gemixt. Net als motorcrossgeluiden en ‘getjoptjop’ van Chinook helicopters uit Gilze Rijen. Maar of die beestjes in het veld dat filtertje ook bezitten, vraag ik me af.

Sinds enkele jaren geniet ik van de natuur, al maakt dat mij nog niet persé een natuurbeschermer. Bedenk smoesjes om mijn vervuilende auto tot aan de kikkerpoel te parkeren. Neem de hond graag mee, het liefst zonder riem. Ongehoorzaam verlaat ik de paden om dat uitstervende madeliefje scherp in beeld te krijgen.

Met de jaren word ik wijzer. ik pak regelmatig de fiets, en de regels van het Brabants Landschap lap ik steeds minder vaak aan mijn hippe boswachterslaars.

Zal het me lukken om mijn kinderen deze noodzakelijke inzichten mee te geven, eerder dan hun 40^e levensjaar?

Zij fietsen en lopen alleen omdat het moet, niet omdat het kan.

Lastig in te schatten of het goed komt met de Brabantse natuur, voor een beginneling als ik. We zullen moeten blijven streven naar evenwicht tussen maatschappij, economie en natuur. Maar geldt dat niet voor elke uitdaging die de mensheid op haar bordje krijgt?