Bloemen

Een bosje bloemen voor mezelf. Heb ik verdiend, vind ik, na een week hard werken. Terwijl ik mijn keuze maak komt er een jongen van amper 16 jaar de bloemenzaak binnen. Hij loopt rond en kijkt naar de diverse boeketten. Ach wat schattig, denk ik. Die heeft vast iets te vieren met zijn vriendinnetje. Zou ze jarig zijn? Hebben ze een jubileum, al één hele maand verkering? Of misschien heeft hij iets goed te maken, na hun eerste ruzietje. Ik schrik op uit mijn fantasie als ik hem hoor vragen aan de bloemist: ‘Heeft u een bosje bloemen, dat zo lang mogelijk mooi blijft zonder water? Het is voor mijn vriend die deze week is overleden en ik wil het graag bij de plek leggen waar het ongeluk gebeurde.’

Bam! In één klap sta ik op de grond, terug uit mijn romantische gemijmer. Hier staat een bonk kwetsbaarheid, verdriet en verslagenheid. Met een groep vrienden stonden ze bij de bushalte, op weg naar wat een oergezellige Koningsnacht had moeten worden. In één klap verstoord, door een ongelukkige samenloop. Daar, op die plek, raakten ze hun beste vriend Pepijn en hun onbevangenheid kwijt.

Ik las het in de krant, zag het op tv en hoorde erover van anderen.

De jongen rekent af. Daar gaat hij, nonchalant loopje, stoer jack aan en pet op. De klep net niet ver genoeg naar beneden om zijn tranen te verbergen. Bijna vertederend om te zien, ware het niet dat de reden zo verdomd klote is.

Ook ik betaal en rijd terug naar huis, via de weg waar het drama zich voltrok. Ik leg mijn bloemen neer bij de zee van boeketten, die werden gebracht door vrienden, familie en onbekenden zoals ik. Bloemen voor een jongen die vrienden met elkaar verbond, in voor- en tegenspoed. Als er iemand is die deze bloemen verdient…

(de foto is van vrienden van Pepijn, die samen zijn scooter opknappen, bron:Brabants Dagblad)