Mantelpakje & spijkerbroek

Mijn naam in sierlijke letters, handgeschreven door de Commissaris van de Koning. Wim van de Donk nodigde mij uit met 30 andere Brabanders die zich inzetten voor leefbaarheid. Een ontmoeting met het nieuwe college van Gedeputeerde Staten op 13 juni met aansluitend het concert van Guus Meeuwis in het Philips Stadion in Eindhoven.

Op dat moment vermoedde ik niet dat daar de meest stressvolle middag aan vooraf ging. Want waar maak je je dan als vrouw het meest druk om? Juist: ‘Wat moet ik aan?’ Gezien mijn serieuze ambities omtrent leefbaarheid, kon ik toch onmogelijk bij zo’n belangrijk en elitair gezelschap als Gedeputeerde Swinkels verschijnen in een spijkerbroek? Maar Guus toezwaaien in een mantelpakje? Ook geen optie.

Voor mijn gezinsleden was het wellicht nog stressvoller. De ogen van mijn man rolden meerdere malen richting plafond, toen ik, voor de 15^e keer naar beneden kwam met wéér een ander rokje, jasje, sjaaltje of hakje. Dochterlief had hilarische momenten, ongemerkt maakte ze foto’s van alle poses en stuurde deze via mobieltje naar 635 vrienden op Snapchat. Die vervolgens allen mee gingen stemmen op dit platform, wat het nóg lastiger maakte.

Waar de berg niet geschikte kleding grootser werd, met een zachte G, zakte mijn stemming tot in mineur. Uiteindelijk besloot ik dat ik in keurige witte broek, zwarte top en chique sjaal het gesprek aan ging durven over vluchtelingen, ouderenzorg en erfgoedbestemming. Net op tijd, nadat ik mijn man een iets te harde stomp gaf, omdat de grapjas vroeg of ik echt zo de straat op durfde, stapte ik de auto in richting lichtstad. Om opgewacht te worden door Henri Swinkels, een joviale gast met een biertje in zijn hand en gekleed in….een spijkerbroek.