Pinnen

‘Heb je de pinlimiet van ons moeder toch wel tot een maximum ingesteld?’ Mijn broer belt me met deze vraag. Hij doet wekelijks de ‘grote’ boodschappen met haar en ziet de laatste tijd vage figuren in de supermarkt.

Die limiet is jaren terug al aangepast, sinds ons moeder na het winkelen werd geholpen bij het oversteken.

Door een galante jongeman, die haar gelijk van haar portemonnee met pinpas afhielp. Ze zucht nog vaak: ‘Het leek zo’n aardige en belangstellende man.’ Belangstellend was hij zeker. Ook minuten eerder, toen hij geïnteresseerd over haar schouder meekeek bij het pinnen.

Albert Heijn in Den Haag heeft haar caissières extra zorgtaken gegeven. Dat moet in Hilvarenbeek ook, vind ik. Het dorp wordt in rap tempo grijs, en zowel welzijn als veiligheid verdienen aandacht. Boodschappen doen staat voor onze bejaarde moeder gelijk aan haar dagelijkse portie beweging en sociaal contact. Die gaat zelfs voor een rolletje plakband door weer en wind.

Ik besluit na te vragen bij de lokale grossier of ze behalve op de kleintjes ook op de oudjes willen letten. ‘Maar dat doen wij al jaren, mevrouw’ geeft de bedrijfsleider aan. ‘Met het verzorgingstehuis om de hoek zien wij dat als onze plicht.’

Opgelucht ga ik naar huis. Al vraag ik me gelijk af hoe ik dat ga ervaren als ik ouder word. Mijn eerste grijze lokken worden zichtbaar, en ik moet eerlijk zeggen dat ik regelmatig in mijn sjofele huiskloffie en op afgetrapte nep-ugg’s de winkel in spurt voor een vergeten boodschap. Geen idee hoe ik reageer als ze me de rij uit begeleiden met de opmerking:

‘Gaat het wel goed met u, ik zie dat u uw pyjama nog aanheeft. Zullen we uw kinderen bellen, zodat ze u op kunnen halen?’