Hasseltse Kapel

De kaarsvlammetjes maken mijn ogen wazig. Ik zit in de Hasseltse Kapel in Tilburg daags na Kerst. Gevlucht voor alle jaaroverzichten, die niet zoetjes maar bitter herhalen wat ik niet meer hoef te zien.

Dode kinderen die aanspoelen op het strand, concertbezoekers van wie de avond wreed verstoord wordt, mensen die leven in armoede. Het nieuws kwam onze woonkamers binnen, slechts minuten nadat het zich voltrok.

Als alternatief doorzappend word ik getrakteerd op mierzoete kerstfilms en darters met bierbuiken, door het publiek onthaald alsof ze wereldvrede komen brengen.

Er zit een knop op de tv, en de krant laat ik steken in de brievenbus.

Even alleen, tussen andere bezoekers, in een ruimte vol brandende kaarsjes. Ieder met een eigen verhaal, dat niet hoeft verteld.

Hier doet er niet toe wat je gelooft, zelfs niet óf je gelooft. Ik zoek niet, maar vind de geborgenheid in deze kleine kapel, waar het getik van het eeuwenoude uurwerk me rustig maakt.

In 2016 lees ik gewoon weer de krant, en zal het wereldleed mijn woonkamer in flitsen. Dat ga ik verdragen, soms met angst, vaak met ongeloof. Maar ook omringd door heel veel moois dat de moeite waard is.

Een vogel die me wakker fluit, al is het hartje winter. Iemand die me voorlaat bij de kassa, ondanks mijn volle kar. Een lief berichtje van mijn dochter, zelfs na mijn gemopper.

Intussen zijn er kaarsjes bij gekomen, van mensen die ook even stil staan. Een oude man veegt een traan weg met zijn gestreken zakdoek. Van verdriet, geluk, dankbaarheid of hoop.

Gelukkig heeft Brabant nog veel van deze stilteplekken. Waar je mag zijn wie je bent, en je de ander laat zijn wie hij is.

Ik sluit de deur van de kapel, en ga naar huis.

Het nieuwe jaar in.