Willeke en Co

Ineens was het gedaan met de Brabantse gemoedelijkheid. Het was 1997 en Co Adriaanse haalde rigoureus de bezem door de in zijn ogen gezapige Tilburgse voetbalclub.

Ik kreeg het afgelopen zondagavond mee, in de documentaire ‘Andere tijden sport’.

De Amsterdamse trainer zou de tot dan toe zwartwit successen van Willem II wel eens in komen kleuren.

Niet zonder succes, ze schopten het tot in de Champions League.

Noodzakelijk op de weg omhoog, bleek ontslag van koffiejuffrouw Willeke Peijen, die mede door toedoen van Adriaanse de laan uit werd gestuurd.

De koffie was niet zozeer te sterk, maar haar invloed op het technische voetbalspel wel.

Op haar 63e, van kind af aan supporter van de club, werd de Tilburgse vervangen.

Vanaf die mededeling zat ik aan de buis gekluisterd. Het voetbal zelf kan mij niet bekoren omdat ik niets van het spel snap. Zodra het echter over verhalen buiten de lijnen gaat, hebben ze me.

Verhalen over een succesvolle shuttle-run-test omdat een paar grapjassen het 20 meter lange lint stiekem met een meter inkorten, smeuïge details over de geheime liefde van de getrouwde middenvelder en alles over die goedzak die vuurwerk op het veld gooide. Daar smul ik van.

Willem II ontkwam afgelopen zondag tegen NAC aan de gevreesde degradatie.

Op eigen kracht, érg vaak benadrukt, spelen ze het volgend seizoen nog steeds eredivisie.

Geen idee wat het inhoudt, en wie hun tegenstanders zijn. Wat ik wel weet is dat ik weer voor 50% bijdraag in een nieuwe seizoenkaart voor onze 17-jarige zoon.

En terwijl man en zoon nu al fantaseren over de ideale opstelling van die 11 in het nieuwe seizoen (het zijn er toch 11?), kan ik maar één ding denken. Hoe zou het toch met koffiejuffrouw Willeke zijn?