Opgelucht

Eindexamenleerlingen wachten vol spanning af of ze de vlag met boeken uit hun raam kunnen laten bungelen. Vooruitlopend daarop hebben sommigen al een feest in de pocket, zoals bij het Mill-Hill college in Goirle.

Ik had ze keihard uitgelachen als ze me mij ruim 30 jaar geleden verteld hadden dat leerlingen van 2016 in gala-outfit naar een schoolfeest gingen.

Met mijn opgeschoren kapsel en geblondeerde lok voor mijn ogen zou zo’n jurk er uit gezien hebben als een vlag op een modderschip. En hoe dans je in hemelsnaam met stiletto’s van 10 centimeter op muziek van Depeche Mode en The Cure?

Geen idee of er destijds een feest werd georganiseerd door mijn school. Wat ik me wel kan herinneren zijn de vele examenfeesten. In schuren, garage’s en stallen. Stapels lp’s naast de pick-up op een wankel tafeltje en flessen bier in de met koud water gevulde speciekuipen. Een dresscode was niet nodig, binnen mum van tijd zag je toch geen hand voor ogen door het rookgordijn. Wat niet uit een machine kwam, maar uit de longen van de shagdraaiers.

De preek van pa en ma die we meekregen omvatte één regel: ‘Niet te zat, en als je kotst ruim je het zelf op.’

Een advies waar een 16-jarige niks mee kan, leert de actuele puberbreinkennis ons.

Toch blijft het mee geven van duidelijke regels nog steeds lastig. In plaats daarvan rijden we in opdracht van onze schatjes naar de supermarkt voor de meest krankzinnige bieraanbiedingen. Bouwen we zorgvuldig een muur van kratten om ons heen in de hoop dat het diploma volgt en de zuipcoma achterwege blijft.

Ouders zijn opgelucht als hun kinderen slagen, maar nóg geruster als al die feesten weer voorbij zijn.

Is er toch nog een overeenkomst met al die jaren terug…