Zorgen

Vandaag wordt ze 18 jaar. Onze dochter. Dolgelukkig waren we, toen ze geboren werd. Maar ook nooit meer zonder zorgen. En dat begon al heftig, dachten we. Onze zorg om het juiste rompertje op een warme zomerdag bleek achteraf lachwekkend. Net als je druk maken om de foute beenslag bij zwemles en die ruzie met haar beste vriendin. Ze waren drie jaar en hebben het al lang bijgelegd. Vele malen zelfs. Nu vertrekt ze om 23:00 uur naar de kroeg, wij zwaaien haar uit in onze pyjama.

We zijn met de zorgen meegegroeid en er zijn zorgen bijgekomen. Ook om anderen. Één seconde kan er zitten tussen plezier en onvoorstelbaar verdriet. Wat een fantastische vakantie had moeten worden, wordt een indrukwekkend afscheid van de Gestelse Joël en Jeremy. Kanjers waren het al, daar hadden ze niet voor hoeven sterven. Op Facebook komen wekelijks foto’s voorbij. Van meisjes en jongens die niet thuis kwamen, of uit hun tent gelokt werden. Wanhopige verzoeken van ouders, om uit te kijken naar hun spoorloze dochter. En zo kijk ook ik braaf en bezorgd om me heen, tijdens het boodschappen doen en gedurende een fietstochtje door de omgeving. We denken onze kinderen in real life aardig te kennen, maar hebben géén idee wat ze op internet uitspoken. ‘Hoe was het on-line’, zou niet misstaan in het rijtje vragen dat we geregeld op onze kinderen afvuren.

Geef mij die eerdergenoemde bezorgdheid maar, om onze lieve jarige. Als baby sliep ze als een roosje, in dat rompertje. Haar zwemdiploma’s heeft ze al lang gehaald en gelukkig komt ze nog steeds elke nacht thuis. Ik teken voor dit soort zorgen, zolang ze ons ook maar de opluchting geven achteraf. En vreugde, en trots. Lang zal ze leven in de Gloria.