Boerenverstand

En toen was de gedeputeerde een gedupeerde. Brigite van Haaften neemt vrijdag, samen met twee collega’s, afscheid van het provinciebestuur. Haar CDA doet niet meer mee. Dat moet bitter zijn, zo midden in de Brabantse Dorpenderby, een van haar kindjes.

Als coöperatieve dorpeling heb ik haar van dichtbij meegemaakt. Ik zag haar toegejuicht worden als katalysator van veel mooie plannen. Van Elsendorp in het oosten tot Kruisland in het westen van de provincie sprong zij in de bres van krimp en vergrijzing.

Ingeslapen dorpen motiveerde ze om verder te kijken dan het verbouwen van het gildehuis. ‘Het zit in mensen, niet in stenen’, was tot vervelens toe haar strijdleus. Maar effect had het wel.

Net als bij FIFA en in de Haagse politiek liep het ook tussen de burgers regelmatig stuk op karakters. Maar her en der kregen de grijze dorpsraden een infuus met vers bloed van ondernemende types. Het dorp wist de jeugd weer aan zich te binden.

Sterke staaltjes te over. Inwoners van het dorp verenigden zich in een coöperatie en redden zo het dorpscafé van de ondergang. De pinautomaat kwam in het dorpshuis. Betaalbare starterswoningen voor jongeren werden afgedwongen. En daar hadden we de wijkzuster weer, al heet die voortaan dorpsondersteuner.

Burgerparticipatie? Op de zandgrond spreken ze liever van ‘boerenverstand’. Maar kan de opvolger van Van Haaften, SP’er Henri Swinkels, daar ook mee uit de voeten als hij zijn eigen accenten gaat leggen op duurzaamheid, natuur en milieu?

Leefbaarheid op het platteland, dat gaat ook over megastallen voor varkens en meer koeien in de wei. ‘Huurwoning’ is voor menig dorpeling een besmet woord, al helemaal als vluchtelingen erin trekken. Dat voor dát soort vormen van mondiale leefbaarheid niet elke Brabantse boer en burger in de handen klapt, voel ik op mijn klompen aan.