Gooibier

Mijn eerste biertje dronk ik op mijn veertiende. Uit de fles, zoals een echte KPJ-chick betaamde. KPJ, voluit Katholieke Plattelands Jongeren, ooit ontstaan uit een samenvoeging van de Jonge Boerenstand en Boerinnenbond.

Het is dat ik niet rookte, anders stak er ook nog een builtje shag uit mijn kontzak. Heel charmant. Het bier tijdens de tentfeesten met Normaal en The Golden Earring vloeide rijkelijk, was het niet richting slokdarm dan werd het wel door de tent gegooid. Het zal menig lezer verbazen, maar we konden zelfs gooibier kopen aan de bar.

Thuis stonden we uren voor de spiegel met föhn en foundation, waar na 10 minuten in zo’n tent niets meer van te zien was. En zo zwalkten we van feest naar feest, we bezochten alle spektakels uit die tijd. Lost-Vast met Jan Rietman, op zondagmiddag live bandjes in de hele Kempen en diezelfde avond nog door naar Reusel met de taxibus. Elk jaar de Bikse Fiste, er was nog nooit beter bier.

Intussen is het 2015 en praat diezelfde feestneus intensief mee met jongerenwerk en gemeente over het gebruik van alcohol en drugs bij jongeren onder de 16 jaar.

Waarom?

Ik ben goed terecht gekomen, ondanks te veel biertjes in mijn jonge jaren. Maar ik kan zo een rijtje jongelui uit mijn jeugd bij naam noemen, die het niet na kunnen vertellen. De boosdoeners? Alcohol en drugs. Ik zag ze afglijden of verongelukken.

Is begeleiden beter dan bestrijden? Het woordje ‘niet’ heeft volgens mij een onjuist effect. Probeert u nu maar eens niet aan een roze olifant te denken. Ik weet zeker dat u die nu voor u ziet.

Maar voordat ik me verder ga buigen over deze ingewikkelde problematiek, vond ik dat ‘mijn vroegere ik’ met de billen bloot moest. Bij deze.