Jongens

Vrijwilligers gezocht. Via Facebook zie ik de oproep van het Rode Kruis Hilvarenbeek. Het gaat om hulp bij de opvang van vluchtelingen in Diessen en Baarschot.

Gelukkig accepteren ze mijn aanbod, want behalve dat ik wil helpen, ben ik eigenlijk ook best nieuwsgierig.

Aangekomen bij Den Elshorst in Baarschot denk ik even dat het om een schoolreis van middelbare schooljongeren gaat.

Ik zie evenveel petjes, mobiele telefoons als jongelui. Een herkenbaar beeld. Kinderen zijn het nog, door hun ouders op de valreep weg gestuurd voordat ze geronseld werden voor de legers van Assad of IS.

Nuttig maak ik me in de keuken, waar de jongens hun bord brengen voor de afwas. Niet alle borden zijn leeg, en daarmee verschillen ze dus ook nauwelijks met de generatie hier.

Drie dagen waren ze er, en vanavond vertrekken ze naar gymzaal de Haspel in Goirle.

Een van de jongens speelt gitaar voor de kookploeg, de rest zingt mee. Ze maken selfies met de begeleiders en de beveiliging.

Thea, eigenaar van Den Elshorst stelt zorgvuldig groepjes samen voor het vertrek. Die heeft na 72 uur wel in de smiezen wie wel en niet met elkaar door één busdeur kunnen. Het zijn net pubers, och verrek…dat zijn het ook!

Ze kwamen met de stille trom, en vertrekken even geruisloos. Zo stil dat je het wegslikken van de brok in de keel van de uitzwaaiers hoort, en daarmee is overduidelijk de mens achter deze professionals zichtbaar.

Ik ken ze net twee uur, en pieker nu al over de toekomst van deze jongens.

Ze verlangen naar huis, naar school, naar een doel in hun leven. Wat zo vanzelfsprekend kan zijn ga je pas missen als je het niet hebt. En daarmee zie ik toch nog verschillen met menig puber uit mijn omgeving.