Jeugd

Ik was altijd onder de indruk van die gespierde jonge gasten met hun bruine bast. Omdat ik dacht dat ze dat getrainde bovenlijf kregen van hooibalen sjouwen op het land, of stenen stapelen in de bouw.

Het zweet van hun voorhoofd wrijvend met de gestreken boerenzakdoek, die ze vervolgens nonchalant uit hun broekzak laten wapperen.

Inmiddels ben ik uit deze droom.

Ze hebben slechts hoeven bukken om de via internet bestelde hormoonspuit van de deurmat te pakken.

Om vervolgens hun moeders uit te kafferen, omdat ze zich er mee durven te bemoeien. ‘Hou je kop, ma. Ik ben niet agressief!’ Dat ze hartklachten krijgen en hun moeders misschien nooit oma kunnen maken zal ze op dit moment een zorg wezen.

De ellende die anabole steroïden brengt onder de jeugd, dat kan er ook nog wel bij.

Waar in het westen van de provincie de GHB-drug onder jongeren hele gezinnen kapot maakt, nuttigen pubers op het Brabantse platteland hun eerste pintje al ruim onder de 16 jaar in de zelfgebouwde keet op het erf van pa en ma. Blowen op het schoolplein mag niet. Doen ze toch.

Er zijn genoeg mensen die het beter weten en luid roepen hoe deze problemen opgelost kunnen worden. Maar daar zijn de jongeren niet mee geholpen. En hun ouders evenmin.

Die zitten met de handen in het haar, omdat ze hun kind langzaam zien afglijden. Waar ging het mis, en belangrijker nog: hoe voorkomen we erger.

Veerkracht en humor, sleutelwoorden om pubers te bereiken, blijken hier al lang niet meer voldoende.

Ook gemeentes en hun jongerenwerkers piekeren zich suf op deze problematiek, die alleen maar toeneemt.

Laten we hopen dat deze generatie op tijd tot inzicht komt en dat hun vertrouwen in een mooie toekomst harder groeit dan hun spierballen.