Kerk

Veel van mijn generatiegenoten komen uit grote gezinnen. Op het Brabantse platteland eerder regel dan uitzondering. Mijn bestaan is vooral te danken aan meneer pastoor, die het gezin, dat toen al uit drie peuters bestond, aan de klein kant vond. Daar kon best nog een meisje bij, en ook de tweeling na mij moest als een Godsgeschenk gezien worden. Zo verkondigde hij aan onze keukentafel. Een druk gezin, waar mijn ouders meer dan hun handen vol aan hadden. Sinds het wegvallen van deze grote-gezinnen-stimulator zijn families gelukkig wat kleiner. Kinderen komen gewenst, als het even kan gepland en zonder bemoeienis van de kerk. En al daalt het aantal communicantjes, de liefde voor de kerk groeit. De kerk als gebouw, wel te ver staan.

In Kaatsheuvel worden woonplannen gemaakt, Esbeek zoekt de uitdaging in een brede school en ook Haghorst bereidt zich voor op herbestemming van dit vastgoed, dat deel uitmaakt van onze collectieve geschiedenis. En waar ruim 100 jaar geleden drie inwoners van Biest-Houtakker wel 14 keer op audiëntie gingen bij de bisschop voor hun eigen kerk, kregen drie vasthoudende inwoners anno 2015 na jaren onderhandelen de kerksleutel terug. Tijdens de open dag, afgelopen zondag liepen vele geïnteresseerden door de lege kerk en gaven er hun ideeën over. Een markthal voor streekproducten, jeu de boules banen of zelfs een parkeergarage voor het plaatselijke wokrestaurant. Zo liep daar een leeftijdsgenoot tussen, ook uit een groot gezin en lang geleden vertrokken van het voor hem beklemmende katholieke platteland.

Die zag een totaal andere oplossing, namelijk een schietsalon. Want na veel te lang onderhandelen over aantal kinderen én discussies over eigendom is de kogel dan eindelijk door de kerk.