Zomerschool

Het zal je maar gebeuren, als 16-jarige Havo-4 leerling. Na een relaxed schooljaar, met de verwachting dat je het jaar overdoet, word je met je ouders uitgenodigd voor een bijeenkomst over zomerschool. Een landelijke pilot, opgepakt door het Mill-Hill college in Goirle voor een selecte groep leerlingen. Twee weken extra school met als doel dat je alsnog naar het volgend jaar wordt gepromoveerd. En daar zou uitgerekend jij tussen kunnen zitten. Een schooljaar schijnt een aardige duit te kosten, dus puberbrein afstoffen in de vakantie is vooral een bezuinigingsmaatregel van de overheid.

Aanvankelijk zag je het wel zitten, niet al te lange dagen en ruime pauzes. Maar toen kwam het: intensief bijspijkeren in twee vakken, door gespecialiseerde docenten met alle aandacht voor jou. De ouders gingen steeds rechter zitten en enthousiaster kijken. Daarentegen zakten de lange lijven naast hen, voornamelijk jongens, verder van de stoel. Hun schoenmaat 45 bijna tegen de naaldhakken van de moeder voor hen. Deze zomer blijkt warm en terwijl jij twee volle weken extra naar school mag fietsen, 26 km heen en terug, hangen je vrienden op de Tilburgse kermis of verdienen bakken vakantiegeld.

Maar dan komt het verlossende woord van school. Je bent een leerling die zich persoonlijk prima heeft ontwikkeld de laatste tijd, maar het lijkt het team beter als je het jaar over doet. En eerlijk gezegd vinden wij, jouw ouders, dat ook. We denken terug aan onze middelbare schooltijd en houden wijselijk stil hoeveel we onszelf in jou herkennen. Ook jij komt er wel, dat vertrouwen hebben we. En daarom leggen wij ons, net als dertig jaar geleden, enigszins mokkend neer met dezelfde reactie als toen: ‘Laat maar zitten.’