Reünie

Al weken druk met het bezoeken van open dagen en aanmelden van onze kinderen op nieuwe scholen, praatte ik afgelopen weekend bij met MAVO-klasgenoten van 35 jaar terug.

Schoolreünies zijn razend populair, oude foto’s op Facebook zuigen je zo het verleden in en maken je enthousiast voor een avond jeugdsentiment.

Met twee pubers in het voorgezet onderwijs verbaas ik me over de contrasten.

Er werd geen open dag bezocht door mijn ouders in die tijd, de hoofdmeester bepaalde en die zou het wel weten, net als de huisarts en de pastoor.

De Citotoets bestond al, maar dat die afgenomen werd wisten we pas toen de juf de papieren uit stond te delen. Geen Melatonine de avond ervoor om goed te kunnen slapen. Geen flesje water mee, en een kauwgom ter concentratie. Geen ‘Veel succes, hė, je kunt het!’ van pa en ma. En daardoor stress noch beloning. Geloof het of niet, maar er zijn nu kinderen die met hun score een citytrip naar Londen binnenharken.

Met advies op zak fietste ik als 12-jarige naar Hilvarenbeek en later naar Tilburg, vanuit Biest-Houtakker.

Op mijn nieuwe fiets, met mijn Vormsel gekregen. Één keer in al die jaren gingen we met de auto, vanwege een extreme sneeuwstorm. Nu beraad menig middelbare school zich over een ‘Kiss en Ride’ strook, waar we onze prinsjes en prinsesjes tot het schoolplein voor kunnen rijden.

Den Bosch stelt deze week 166 leerlingen, eh pardon… ouders, teleur. Hun kinderen werden uitgeloot op de school van hun eerste keuze.

Kunnen we het zien als vooruitgang? Veel wel, maar soms denk ik met weemoed terug aan een tijd waarin het leven een stuk simpeler was. Al zullen onze kinderen dat over 30 jaar wellicht ook zeggen over hun verleden, tijdens hun schoolreünie.