Zuinigheid

Van de gisteren gepresenteerde feestbegroting zullen we in ons gezin weinig gaan merken, vrees ik. Met een gezamenlijk inkomen opgebouwd uit ww en zzp zal het geen vetpot zijn. Toch klagen we niet. Hoe dat komt? Waar ik me vroeger mateloos ergerde aan haar zuinige gedoe, denk ik nu met bewondering terug aan de wijze waarop ons moeder het huishouden runde.

Het pakje Bleu Band op? Zij kreeg genoeg van het wikkel geschraapt om een hele pan gehaktballen te braden. Plastic zakjes voor boontjes uit eigen tuin? Die werden per stuk gekocht bij het pakhuis, zoals we de Boerenbond toen nog noemden. En dat zakje werd gewoon mee afgewassen en hergebruikt.

Onze pa vulde zijn loon aan met baantjes in de avonduren, en mijn oudste broers droegen een deel van hun inkomen af als kostgeld.

Nieuwe kleren kregen we met wat geluk twee keer per jaar, en een jas droegen we minimaal twee winters. Geen benul hadden we van het Tilburgse winkelrondje waar de huidige politiek het hoofd over breekt, na een kwart van de route was het geld op.

Die nieuwe kleding was voorlopig alleen voor zondags. Ons moeder droeg binnenshuis een schort over haar mooie jurk. De jongste druktemakers (destijds het enige etiket dat je beweeglijke jongetjes gaf) kregen een overall over hun goeie goed. Zij waren die zevende dag niet tot rusten in staat, maar klommen in bomen, sleutelden aan brommers en zaten elkaar achterna op het dak van de stal.

Broeken die desondanks stuk gingen werden gelapt en sokken gestopt.

Met deze voorbeelden kan mijn gezin nog volop geld besparen.

En waar Jesse Klaver baalt dat Prinsjesdag vooral over geld gaat en niet over klimaatbeheersing, dragen wij, dankzij moeders tips toch nog bij aan een beter milieu!